Cap d´any i nostàlgia Gràcies pels comentaris d´ahir.
Avui seguirem, com sempre…..
S´arrima cap d´any i espere que tots s´ho passeu molt be, a pesar de tot. El proper cap de setmana o el proper del proper, sí la nit de cap d´any no em passa factura intentare tornar a ficar en marxa aquella web que un día vaig pujar i mai vaig acabar. Va de música i tot aço….. i s´acepten col.laboracions.
Doncs, la veritat es que hui vol.lia parlar-vos de altra cossa, però els comentaris que heu pujat m´han deixat una senssacio extranya. Potser igual que la de tots vosaltres! Demà hi sere millor!. A més pessa la responsabilitat de saber-se llegit per vosaltres. Gràcies de tot cor. Sí escric lo que em ve en gana trenque 2 principis bàsics d´aquest weblog:
- No entristir a ningú - Ja el vaig trencar ahir
- no convertir aquest weblog en una crónica sentimental com la de la peli “Alta fidelidad”
…i la veritat es que m´avelleix parlar d´ella - la meva ex-parella -
Començarem fort, fa dos anys una nit de cap d´any, gràcies a una canço del primer EP de Electra anomenada “Nunca quise”…. ja hi erem amics, no del tot sisncers, durant molt de temps. No m´entengau mal; vull dir d´aquells extranyament interessats l´un per l´altre, sin poder remediar-ho i sin saber per què.
Encara som àmics…però la nostra rel.lacio avança i retrocedeix i mai es estacionaria. Espere que mai acabe mal i deixem de ser amics. Pero com tampoc es estacionaria l´altre sentit sol condueix al l áltre lloc: Tornar-hi.De moment preferim totsdos refer les nostres vides, pero tampoc ens ix. Avui m´ha trucat. Pense que deuria haver-li trucat jo avanç. Mala conciencia. Potser. Açò es dificil. Desde aqui una abraçada d´amic d´allo mes sincera. Intentare no possar el disco de marras. Ho sent-ho
Adeu
Trencats queden, pues els dos principis. La vida es un cedir i amoldar-se, no?
(Español): Gracias por los comentarios de ayer
Hoy seguiremos como siempre
Se acerca nochevieja y espero que todos os lo paseis muy bien, a pesar de todo.
(…)
La verdad es que hoy queria hablaros de otra cosa, pero los comentarios que habeís siubido me han dejado una sensación extraña. Seguramente, como a todos vosotros. Además pesa la responsabilidad de saberse leido por vosotros. Gracias por ello de todo corazon. Sí escribo lo que me viene en gana rompo dos principios básicos de éste blog:
- No entristecer a nadie. Ya lo incumpli ayer
- .. y no convertir éste weblog en una cronica sentimental como la de la peli Alta fidelidad”
…Pero la verdad es que me apetece hablar de ella -mi expareja-
Comenzamos fuerte una nochevieja de hace dos años, gracías a una canción del primer EP de Electra llamada “Nunca quise…” Ya eramos amigos de esos no del todo sinceros, durante mucho tiempo. No me entendaís mal; quiero decir de aquellos extrañamente interesados el uno en el otro, y sin poder remediarlo y sin saber por que.
Todavía somos amigos…pero nuestra relación avanza y retrocede y nunca es estacionaria. Espero que jamas acabe mal y dejemos de ser amigos. Pero como tampoco es estacionaria el otro sentido solo conduce al otro lugar comun; Volver. De momento los dos preerimos rehacer nuestras vidas, pero no nos sale. Hoy me ha llamado. Pienso que debería haberla llamado yo antes. Mala conciencia. Puede ser. Ésto es díficil. Desde aquí solo un abrazo sincero de amigo. Intentare no poner el disco de marras
Lo siento. Adios PD: Rotos quedan, pues los 2 principios. La vida es un ceder y amoldarse no?
EXTRA:
Por cierto; alguien en Valencia fue ayer a ver a Stringfellow. No dudeis en dejar aquí vuestra crónica. El próximo fin de semana o el próximo del próximo, sí la nochevieja no pasa factura intentare volver a poner en marcha aquella web que un dia subi y jamas acabe. Va de música y todo ésto….y se aceptan colaboraciones.